ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Πνιγμένο μικρό πουλί
Στη σκέψη του
χωρίς να βλέπει
πώς που γιατί
Κυνηγημένο
απ τα’ άσπρα σα χιόνι
βιώματα

Χτυπάει με μανία
το ράμφος του
πάνω στο τζάμι
Ζητάει να μπει
στο δωμάτιο
τ’ ουρανού και της γης
Ζητάει να βρει
κάτι ζεστό πάνω στο διάφανο
παράθυρο της ψυχής μου

Δεν μπορεί όχι ποτέ δεν πίστεψε
ότι όλο αυτό το κρύο που νοιώθει απόψε είναι για εκείνο
Σίγουρα κάποιου άλλου το μαρτύριο περνά

Δεν ξέρει να μισεί ξέρει ν’ αρνιέται προσπαθεί
χτυπά το τζάμι, μες τη νύχτα τη γλυκιά απ τη ζεστασιά
ακούω την τρομαγμένη του
καρδούλα

Μια κίνηση κι εκεί το παραθύρι ανοίγει μια χούφτα ζεστή λίγη
στοργή, μια καλή ανάμνηση γι αυτό όπου κι αν πήγε
κλείνοντας τα μάτια του

αυτό δεν ξέρει
δεν έχει μάθει να μισεί

Αν

Αν δακρύσεις άπλωσε το χέρι σου πιάσε ένα σύννεφο δώσε του το δάκρυ
και πες του να σου δώσει το ταξίδι του...

αν νοιώσεις μοναξιά και κρύο
δες το φεγγάρι είναι τόσο μόνο..

κι αν αργεί να φέξει τι μ αυτό
σαν θες να δεις το φως κοίτα τον ήλιο
π’ ανατέλλει απ’ την καρδιά σου..

Πάλι αν ν’ αντέξεις δεν μπορείς
μη φοβηθείς τα μάτια κλείσε
μπορεί ξανά να ονειρευτείς…

αν έρθει κρύο στη ψυχή και πέσεις
και λυγίσεις σκέψου του ήλιου η θαλπωρή
την άλλη μέρα πως θα ΄ρθεί…

αν έχω εγώ το φως για να ζεστάνω
την καρδιά σου τι θέλω ακόμα..?

..μονάχα να ..το δάκρυ σου να σκούπιζε ο θεός
εγώ μικρός για να σηκώσω τόσο βάρος

Η φωνή της αγάπης

Που είναι η φωνή ?
Που έχεις μάθει να μιλάς
Ποιος σου είπε πως τον ήχο της
Για σένα θα κρατάς?

Ας τον τραγούδι να γενεί
Και να πλανιέται στον αέρα
Ας τον το μήνυμα
να πάει στους ανθρώπους

που είναι η φωνή?
Έχει χαθεί?
Μα όχι νάτη
Κάπου ακούγεται
βαθιά μες την ψυχή μου
την νοιώθω την ακούω
ίσως την άκουγα και χθές

όχι μην κλαις
δεν θα σ αφήσω
να χαθείς μες την σιωπή
παρ’ την δική μου την φωνή

βγάλτη στο φως
να πάει μακριά να πάει παντού
και ν ακουστεί
να πάει και μέσα σου βαθιά
να πει αγάπη

Κραυγή

Ω κύμα περαστικό
Ω ανταύγεια λουσμένη
Απ την αρμύρα πάνω στον αφρό
Πάρε τον πόνο μου μαζί σου
Συ δεν πονάς συ δεν πονάς
Περαστικό πάντα περνάς και σβήνεις

Ω ηλιοκαμένα βράχια
Ω βράχια λουσμένα με τέχνη απ την άρμη
Πάρτε τον πόνο μου κοντά σας
Μου ‘γινε βράχος είν βαρύς
Πάρτε τον δίπλα σας

Ω εσύ που ζωγραφίζεις
Τον ανθό του ήλιου
Σε σκιές μικρό μεγάλο
Πάρε τον πόνο μου εκεί στις
Φωτιές θέλω σκιά θέλω σκιά

Στεριά

Ανθίζει ο ήλιος
Παίζουν τα σύννεφα
Με τα γλαροπούλια
πέρα στην πελαγίσια αρμύρα

Χορεύουν τα κύματα
ρυθμό παλιό αιώνιο
και τραγουδούν
στο πέρασμα του χρόνου
παλιά κι ατέλειωτα
τραγούδια μοναξιάς

Ακούει ο ναύτης
Έχει γύρει
το κεφάλι του στη πρύμνη
Κοιτά το ξύλο το γδαρμένο
από τις μπόρες
Κοιτάει μακριά το πέλαγος
Φαντάζει στο μυαλό του
Η μακρινή εικόνα

Δακρύζει η θάλασσα
στα μάτια του
Θωρρεί το χθες θωρεί
τις περασμένες του χαρές.
Χαμόγελο άνθισε στα χείλη του
Θωρεί να ζωντανεύει
και η χαμένη του ελπίδα

βλέπει στεριά είναι μακριά
μ’ αντέχει ακόμα
βλέπει στεριά!

Φοβάσαι?

Αν μπορείς κοίταξε τον ήλιο
ίσως τα τυφλά σου μάτια
δουν λίγη αγάπη μέσα στο έντονο φως

διάλεξε μια γωνιά του
και προσπάθησε να χτίσεις εκεί τα
ονειρά σου
μη φοβάσαι όσο τον κοιτάς από μακριά
δεν θα σε κάψει

μάθε να τον κοιτάς με τα μάτια της ψυχής σου
και θα πάψει να σε θαμπώνει
θα βλέπεις πάνω στον πύρινο δίσκο του
ν ανθίζουν όμορφα λουλούδια

Άνθρωπε

Ακουσέ με .

Ακουσε την πονεμένη φωνή της ψυχής μου

Ακου το κελάιδημα του αηδονιού

πόσο παράξενο είναι

απόψε

κοίτα πόσα δάκρυα τρέχουν απ το φεγγάρι

για να δροσίσουν την πληγή σου

Αλλα μάταια εσυ εχεις πάψει να ακούς

έχεις πάψει να βλέπεις

γλυκαίνεις τον πόνο σου

ξύνοντας συνεχώς την πληγή σου

τουλάχιστον να μπορούσες να κλάψεις

ίσως όταν δείς ότι έγινες όλος μία πληγή

να προσπαθήσεις

μα θα είναι αργά

απ τα μάτια σου δεν θα τρέξουν δάκρυα

θα τρέξει αίμα